Konstruktor i youtuber Aaed Musa powraca z nową wersją swojego unikalnego, napędzanego linkami robotycznego psa, a przedstawione przez niego liczby robią piorunujące wrażenie. Nowa CARA 2.0, będąca owocem inżynierskiego projektu dyplomowego, zdołała ściąć koszty swojego poprzednika o ponad połowę – zaporowe 3000 dolarów zamieniło się w znacznie bardziej strawne 1450 dolarów. Maszyna przeszła też solidną kurację odchudzającą, tracąc 42% masy (z 14,25 kg do zaledwie 8,26 kg). To bezpośredni następca oryginalnego modelu CARA: Rewolucja psów robotycznych napędzanych linami , który swego czasu przykuł naszą uwagę sprytnym wykorzystaniem napędów bębnowych (capstan drives) o zerowym luzie mechanicznym.
Opracowana we współpracy z zespołem akademickim CARA 2.0 porusza się z prędkością 0,55 m/s i potrafi dźwigać 6,8 kg ładunku przez około godzinę. Choć ambitnym celem zespołu było zejście poniżej bariery 1000 dolarów, finalna kwota 1450 dolarów za dynamicznego czworonoga klasy hobbystycznej to wynik, obok którego nie da się przejść obojętnie. Oszczędności udało się wypracować, zastępując drogie rurki z włókna węglowego elementami drukowanymi w 3D oraz sięgając po tańsze silniki dronowe – które zespół musiał własnoręcznie przewinąć, aby trzykrotnie zwiększyć ich moment obrotowy.
Dlaczego to ważne?
I tu pojawia się niespodziewany zwrot akcji: mimo sukcesu projektu, Musa oficjalnie wysyła na emeryturę technologię, od której robot wziął swoją nazwę. CARA to akronim od „Capstans Are Really Awesome” (w wolnym tłumaczeniu: „napędy bębnowe są ekstra”), ale po zakończeniu budowy Musa doszedł do wniosku, że choć są one fascynujące, to w praktyce okazują się kompletnie nieużyteczne. W podsumowaniu projektu ogłosił, że porzuca ten design i nie zamierza więcej korzystać z napędów linkowych, kwitując ze smutkiem, że są one po prostu „wyjątkowo nieprzyjazne w montażu”.
To klasyczna inżynierska lekcja odebrana w boju. Projekt może wyglądać genialnie na papierze – oferując brak luzów i świetne osiągi – ale jeśli jego budowa i serwisowanie to logistyczny koszmar, staje się on ślepą uliczką dla praktycznych zastosowań. Musa zapowiedział, że w swoim kolejnym czworonogu postawi na „gotowe, komercyjne siłowniki”. To pragmatyczna, choć nieco bolesna konkluzja projektu, który udowodnił, że można zbudować lepszego i tańszego robota, tylko po to, by odkryć, że jego fundament oparto na pięknej, lecz wadliwej idei. Wszystkie szczegóły techniczne znajdziecie na stronie projektu Musy.