In een onthulling die het begrip “autonoom” in een wel heel bijzonder daglicht stelt, heeft Waymo’s Chief Safety Officer, Dr. Mauricio Peña, tijdens een hoorzitting in de Amerikaanse Senaat bevestigd dat het bedrijf menselijke operators in de Filipijnen inzet om hun voertuigen op de Amerikaanse wegen te ondersteunen. Zodra een Waymo-robotaxi in een “complexe verkeerssituatie” belandt en het even niet meer weet, wordt er letterlijk een hulplijn gebeld naar een menselijke assistent, duizenden kilometers verderop.
Peña benadrukte dat deze operators, door Waymo eufemistisch “fleet response agents” genoemd, de voertuigen niet op afstand besturen, maar enkel “begeleiding bieden” als extra input voor het systeem. Die uitleg kon Senator Ed Markey echter niet sussen. Hij opende direct het vuur en uitte felle kritiek op de kwetsbaarheid voor cyberaanvallen, latency-problemen en de algemene veiligheid van wat hij “trans-Atlantische achterbank-chauffeurs” noemde. Peña kon bovendien niet precies aangeven hoeveel van deze operators in het buitenland zitten versus in de Verenigde Staten zelf.
Tijdens diezelfde hoorzitting presenteerde Tesla, Inc. een radicaal andere visie op veiligheid. Lars Moravy, Tesla’s VP of Vehicle Engineering, verklaarde onomwonden dat de cruciale rijfuncties van hun auto’s op een fysiek en digitaal gescheiden laag draaien die “van buiten het voertuig onbereikbaar is.” Hij stelde dat firmware-updates een dubbele cryptografische goedkeuring vereisen en dat het nog nooit iemand is gelukt om de besturing van een Tesla op afstand over te nemen.
Waarom is dit belangrijk?
Deze hoorzitting legt de vinger op de zere plek van twee totaal verschillende filosofieën in de race naar volledige autonomie. De “human-in-the-loop”-aanpak van Waymo, die leunt op een wereldwijd netwerk van menselijke hulptroepen, biedt een pragmatische oplossing voor lastige edge cases en maakt het makkelijker om de dienst op te schalen. Maar het opent ook een doos van Pandora vol veiligheidsrisico’s. Een systeem dat een navelstreng van 13.000 kilometer nodig heeft naar een operator in Zuidoost-Azië, voelt minder als een zelfrijdende auto en meer als de meest geavanceerde op afstand bestuurbare speelgoedauto ter wereld.
Tesla gokt daarentegen op een hermetisch gesloten, zelfvoorzienend systeem. Deze architectuur geeft prioriteit aan beveiliging door een digitale slotgracht rond de kritieke rijfuncties te graven, maar dat betekent ook dat de AI nagenoeg álle problemen volledig zelfstandig moet oplossen. Hoewel Tesla claimt dat hun auto’s hierdoor onhackbar zijn, legt het een enorme druk op de capaciteiten van de boordcomputer. De industrie kijkt nu ademloos toe welke visie de standaard wordt: de wereldwijd verbonden assistent of de geïsoleerde, zelfredzame machine.
