In de alsmaar drukker wordende arena van de humanoïde robotica heeft de startup Asimov Inc. zojuist een paar opvallende troeven op tafel gegooid: een glazen schedel en de belofte om al hun blauwdrukken volledig gratis weg te geven. Via X liet het bedrijf weten dat de assemblage van hun gelijknamige robot bijna voltooid is. Opvallend detail: ze experimenteren momenteel met hoofdontwerpen met een transparante koepel, bedoeld om de “emotionele staat van de agent zichtbaar te maken via expressies aan de binnenkant.”
De update ging vergezeld van een foto van de bijna voltooide bot, een strakke verschijning in zwart en koper die eruitziet alsof hij elk moment van zijn montagestandaard kan stappen. Deze onthulling ligt volledig in lijn met de radicale koers van Asimov om hun volledige platform in de open source te gooien. Eerder gaf het bedrijf al de ontwerpen van de benen vrij. Hun doel is een compleet open ecosysteem te creëren: van de hardware en een eigen “Asimov OS” tot een gedecentraliseerde toeleveringsketen. Het idee is dat iedereen voor minder dan 23.500 € een eigen versie kan bouwen met standaardonderdelen en 3D-geprinte componenten.
Asimov deelde ook concepttekeningen van de robothanden, waarbij verschillende ontwerpen met drie en vier vingers de revue passeerden, stuk voor stuk gericht op maximale behendigheid. Dit is een cruciaal ontwikkelingspunt, aangezien humanoïden geacht worden taken uit te voeren in omgevingen die volledig op de mens zijn afgestemd.
Waarom is dit belangrijk?
Terwijl concurrenten als Boston Dynamics, Figure AI en Tesla hun technologie angstvallig achter slot en grendel houden, zet Asimov alles op de open-source strategie die de moderne softwarewereld heeft gevormd. Door hun ontwerpen publiekelijk toegankelijk te maken, hoopt het bedrijf een wereldwijde gemeenschap van ontwikkelaars en onderzoekers te mobiliseren. Dit zou de innovatie kunnen versnellen op een tempo dat een gesloten bedrijf nooit kan bijbenen. Het is een strategie die zijn succes al ruimschoots heeft bewezen bij platforms zoals het Robot Operating System (ROS), inmiddels de gouden standaard in de robotica.
Die transparante kop is bovendien meer dan een esthetische gimmick; het is een directe poging om het beruchte “blackbox-probleem” van AI op te lossen. Naarmate robots autonomer worden, is het begrijpen van hun besluitvorming essentieel voor vertrouwen en veiligheid. Het geven van visuele aanwijzingen over de “emotionele staat” van de AI — of hij nu in de war is, berekeningen uitvoert of zeker is van zijn zaak — is een gedurfde benadering van mens-robotinteractie. Het is een feature die ofwel een geniale zet blijkt te zijn, ofwel een enkeltje naar de uncanny valley. Hoe dan ook, in een markt waar miljarden euro’s op het spel staan, is de transparante, open koers van Asimov een zet die niemand kan negeren.
